شعار هاي عاشورا :

اباعبدالله ( ع ) در روز عاشورا شعارهای زيادی داده است كه در آنها روح نهضت خودش را مشخص كرده كه من برای چه می‏جنگم ، چرا تسليم نمی‏شوم‏ ، چرا آمده‏ام كه تا آخرين قطره خون خودم را بريزم ؟ و متاسفانه اين‏ شعارها در ميان ما شيعيان فراموش شده و ما شعارهای ديگری به جای آنها
گذاشته‏ايم كه اين شعارها نمی‏تواند روح نهضت اباعبدالله را منعكس كند . ائمه ما يكی پس از ديگری آمدند و دستور دادند كهعاشورا را بايد زنده نگه داشت ، مصيبت حسين نبايد فراموش شود ، اين‏ مكتب بايد زنده بماند . هر سال كه محرم و عاشورا پيدا می‏شود ، شيعه بايد آن را زنده نگه دارد . عاشورا شعار شيعه شده است . شيعه بايد بتواند جواب بدهد وقتی در مقابل يك سنی ، و بالاتر ، در مقابل يك مسيحی يا يك‏ يهودی يا يك لامذهب قرار گرفت و او گفت : شما در اين روز عاشورا و تاسوعا كه تمام كارهايتان را تعطيل می‏كنيد و می‏آئيد و در مساجد جمع‏ می‏شويد ، دسته راه می‏اندازيد ، سينه می‏زنيد ، زنجير می‏زنيد ، داد می‏كشيد ، فرياد می‏كشيد ، چه می‏خواهيد بگوئيد ؟ حرفتان چيست ؟بايد بتوانيد بگوئيد ما حرفمان چيست . اباعبدالله نيامد فقط بجنگد تا كشته شود و حرفش را نزند ، حرف خودش‏ را زده است ، هدف و مقصد خودش را مشخص كرده است . بايد ديد شعارهای حسين بن علی در روز عاشورا چيست ؟ همين شعارها بود كه اسلام را زنده كرد ، تشيع را زنده كرد و پايه دستگاه خلافت اموی را چنان متزلزل كرد كه چنانچه نهضت اباعبدالله نبود ، بنی‏عباس اگر پانصد سال خلافت كردند ، حزب اموی كه به قول عبدالله علائينی و خيلی افراد ديگر با برنامه آمده بود تا بر سرنوشت كشورهای اسلامی مسلط شود ، شايد هزار سال حكومت می‏كرد . با چه هدفی ؟ هدف برگرداندن اوضاع به ما قبل اسلام ، احيای جاهليت ولی در زير ستاره و پرده اسلام . شعارهای اباعبدالله بود كه‏ اين پرده‏ها را پاره كرد و از ميان برد .

     ما در عاشورا دو نوع شعار می‏بينيم . يك نوع شعارهائی است كه فقط معرف شخص است و بيش از اين چيز ديگری نيست . ولی‏ شعارهای ديگری است كه علاوه بر معرفی شخص ، معرف فكر هم هست ، معرف‏ احساس است ، معرف نظر و ايده است ، و اين ها را ما در روز عاشورا زياد می‏بينيم ، هر دو نوع شعار را می‏بينيم . اما شعارهای خود اباعبدالله ، خود داستان مفصلی است. اباعبدالله در مقام افتخار ، خيلی تكيه می‏كرد روی علی مرتضی . البته به‏ اعتبار جدش هم افتخار می‏كرد ، آنكه جای خود دارد ، ولی مخصوصا به پدرش‏ علی مرتضی افتخار می‏كرد ، با اينكه آنها كه در آنجا بودند دشمنان علی‏ بودند ولی مدعی بودند كه ما امت پيغمبر هستيم . امام حسين كوشش داشت‏ كه افتخارش را به علی مرتضی رسما بيان كرده باشد اشعاری كه اباعبدالله در روز عاشورا خوانده‏اند ، خيلی مختلف است ، با آهنگهای مختلف سروده شده است كه بعضی از آنها از خود اباعبدالله و بقيه‏ از ديگران است و ايشان استشهاد كرده‏اند .يكی از اشعاری كه اباعبدالله در روز عاشورا می‏خواند و آنرا شعار خودش قرار داده بود ، اين بود:

نزد من ، مرگ از ننگ ذلت و پستی بهتر و عزيزتر و محبوبتر است . اسم‏ اين شعار را بايد گذاشت شعار آزادی ، شعار عزت ، شعار شرافت . يعنی‏ برای يك مسلمان واقعی ، مرگ ، هميشه سزاوارتر است از زير بار ننگ‏ ذلت رفتن . مردم دنيا ! بدانيد اگر حسين حاضر است كه تا آخرين قطره خون‏ خود و جوانانش ريخته شود ، برای چيست ؟ حسين در دامن پيغمبر و علی‏ بزرگ شده است .از پستان زهرا شير خورده است‏ . خطبه‏ای دارد اباعبدالله در روز عاشورا ، در آنوقتی كه از نظر ظاهر ، همه اميدها قطع شده است و هر كسی باشد ، خودش را می‏بازد . ولی اين خطبه‏آنچنان شور و احساسات دارد كه گوئی آتش است كه از دهان حسين بيرون‏ می‏آيد ، اينقدر داغ است . آيا اين جمله‏ها شوخی است ؟ : « الا و ان الدعی ابن الدعی قد ركز بين‏اثنتين بين السله و الذله ، و هيهات منا الذله » . پسر زياد از شمشيرش خون می‏چكيد . پدر سفاكش بيست سال قبل آنچنان از مردم كوفه زهر چشم گرفته بود كه تا مردم كوفه شنيدند پسر زياد مامور كوفه‏ شده است ، خودبخود از ترس خزيدند به خانه‏های خودشان ، چون او و پدرش‏ را می‏شناختند كه چه خونخوارهائی هستند . همينكه پسر زياد آمد به كوفه و امير كوفه شد ، به خاطر رعبی كه پدرش‏ در دل مردم كوفه ايجاد كرده بود ، مردم از دور مسلم پراكنده شدند . اينقدر مردم مرعوب اينها بودند . امام حسين خطاب به مردم كوفه می‏فرمايد : « الا و ان الدعی ابن الدعی » مردم ! آن زنازاده پسر زنازاده ، آن امير و فرماندهشما « قد ركز بين اثنتين بين السله و الذله » می‏دانيد به‏ من چه پيشنهاد می‏كند ؟ می‏گويد حسين ! يا بايد خوار و ذليل من شوی و يا شمشير . به اميرتان بگوئيد كه حسين می‏گويد : « هيهات منا الذله » حسين‏ تن به خواری بدهد ؟ ! آيا او خيال كرده كه من مثل او هستم‏ ؟ « يابی الله ذلك لنا و رسوله و المومنون و حجور طابت و طهرت خدا می‏خواهد حسين چنين باشد . شما مگر نمی‏دانيد ، آن‏ زنازاده مگر نمی‏داند كه من در چه دامنی بزرگ شده‏ام ؟ من روی دامن پيغمبر بزرگ شده‏ام ، روی دامن علی مرتضی بزرگ شده‏ام ، من از پستان فاطمه شير خورده‏ام. آيا كسی كه از پستان زهرا شير خورده باشد ، تن‏ به ذلت و اسارت مثل پسر زياد می‏دهد ؟ ! « هيهات منا الذله » ما كجا و تن به خواری دادن كجا ؟ !   منبع : كتاب حماسه ي حسيني - جلد ۲- شهيد مطهري